Rianne Wisselink portretfotoNa mijn eerdere kritische blog over het intrekken van alle negen-uursmodaliteiten bij de arrestantenverzorging in Zwolle en Deventer wil ik jullie de goede afloop niet onthouden: vanaf heden zijn de negen-uursdiensten weer terug in het rooster. Dit nadat zowel in Zwolle als in Deventer de leidinggevenden in gesprek zijn gegaan met het hele team. Mijn ervaring is dat door een open gesprek vaak sneller oplossingen kunnen worden bereikt dan door maandenlange procedures. Daar is dit in mijn ogen een goed voorbeeld van.

In eerste instantie had de leiding de formele route ingezet. Als gevolg daarvan vond in februari een hoorzitting plaats van de landelijke commissie arbeidsmodaliteiten. Die bleek not amused dat ze zich moest buigen over een al genomen besluit om aan geen enkele arrestantenwacht meer de negen-uursmodaliteit toe te kennen in plaats van over de voorgenomen afwijzing van een individuele aanvraag.

De commissie hoorde beide partijen aan, maar sprak zich niet uit over de eenzijdige afschaffing van de negen-uursmodaliteit. De leiding moest eerst maar eens de juiste route gaan volgen en de mogelijke modaliteiten bespreken in teamverband. Pas na afloop daarvan kon de werkgever eventuele voorgenomen afwijzingen aan de commissie voorleggen.

Bespreking team Zwolle

Op verzoek van de collega’s sloot ik aan bij de bespreking met het hele team in Zwolle op donderdag 25 februari. Ondanks pogingen daartoe had ik toen nog geen antwoord gekregen op de vraag of de besluiten zouden worden ingetrokken. Volgt de leiding het hele advies op of alleen een deel? Voor alle collega’s was het spannend hoe de bespreking zou verlopen. Zou er echt ruimte zijn voor een gesprek of stond de leiding nog steeds in de stand van het brengen en toelichten van de boodschap dat de negen-uursdiensten niet meer werden toegestaan?


Open gedachtewisseling

Twee-en-half uur later konden we met zijn allen concluderen dat er een open gesprek had plaatsgevonden. De collega’s hadden alle ruimte gekregen om hun zegje te doen. Opvallend genoeg bleken ook de collega’s die acht-uursdiensten draaien niet tevreden over de afschaffing van de negen-uursmodaliteiten. Sinds januari ging de overdracht tussen de diensten slechter; door te veel mensen in de dagdiensten liepen collega’s elkaar in de weg. Het team was het niet eens met het standpunt van de leiding dat het negende uur een verloren uur was. Eigenlijk wilde iedereen graag terug naar de oude situatie met ook negen-uursdiensten.

Zelfroosteren

Toen de leiding nog niet direct enthousiast was over het omgooien van het rooster boden de arrestantenwachten aan die klus zelf te klaren. Er werden twee collega’s naar voren geschoven die dat prima zouden kunnen doen. De leiding ging akkoord op voorwaarde dat dit duo zich aan een aantal duidelijke afspraken zou houden, met name dat er geen gaten in het rooster mochten vallen. Op woensdag werd deze deal gesloten en op vrijdag lag er een nieuw rooster, met daarin de negen-uursdiensten heringevoerd. Fantastisch om te zien hoe collega’s die daarvoor de ruimte kregen de klus wisten te klaren voor de hele groep.

Nu Deventer nog….

Tijdens de teambijeenkomst in Zwolle volgde een korte discussie over de situatie in Deventer. Die was iets anders omdat de collega’s daar niet hadden gereageerd op een mail van de leidinggevende met de oproep een nieuwe aanvraag in te dienen. Dat hadden ze niet gedaan omdat in de landelijke richtlijn staat dat een modaliteit automatisch wordt verlengd als je geen wijziging wenst. Vervolgens hadden degenen die in 2015 vier keer negen uur werkten geen nieuw besluit ontvangen maar ze waren vanaf januari wel voor acht-uursdiensten ingepland.

Praktische invalshoek

De leiding was verbolgen over het feit dat er geen gehoor was gegeven aan een op zich duidelijke mail. De NPB wees erop dat de informatie over het landelijke beleid op intranet niet te rijmen was met de informatie vanuit de leiding. Na een vooral juridische woordenwisseling werd gelukkig voor de praktische invalshoek gekozen. Ook in Deventer zou een teambijeenkomst plaatsvinden. De agenda’s werden getrokken en nog geen week later – op dinsdag 1 maart – zaten we in Deventer.

Inmiddels was iedereen wel duidelijk dat de landelijke afspraken voorschrijven dat het van de situatie in een team afhangt of alle aangevraagde modaliteiten toegekend kunnen worden. Voor de hele groep een modaliteit uitsluiten mag niet, maar individuele verzoeken kunnen worden afgewezen als er een zwaarwegend dienstbelang is. Ook wist iedereen dat het team in Deventer niet één op één te vergelijken is met het team in Zwolle, dat qua bezetting wat ruimer in zijn jasje zit. Ook deze teambijeenkomst was dus spannend.

Problemen samen oplossen

De uitkomst leidde echter tot grote vreugde bij de collega’s: ook in Deventer wordt het rooster omgegooid en kunnen arrestantenwachten desgewenst ook weer negen-uursdiensten gaan draaien. Als het echt noodzakelijk is zullen deze collega’s tijdelijk overstappen op diensten van acht uur, bijvoorbeeld als in vakantieperiodes het rooster niet rond te krijgen is. Die bereidheid was er altijd al, die afspraak is volgens de collega’s niet nieuw. Eventuele problemen lossen we samen wel op – aldus de mooie eindconclusie.

In de rechtspositie is de toekenning van een modaliteit voor onbepaalde tijd gewijzigd in de jaarlijkse beoordeling in teamverband. Deze nieuwe werkwijze is nog niet overal goed ingevoerd. De jaarlijkse teambespreking over de gewenste modaliteiten is in ieder geval toegezegd in Zwolle en Deventer. Ik ga ervan uit dat deze aanpak navolging krijgt in heel Oost-Nederland.

Tot slot wil ik opmerken dat ik trots ben op de collega’s die voor hun belangen zijn opgekomen en op het gesprek dat ze als groep zijn aangegaan met de leiding. Dat was een goed gesprek, waarbij wederzijds echt naar elkaar geluisterd is en samen prima afspraken zijn gemaakt.

 

 

U kunt als gast geen reactie geven op artikelen. Bent u lid log dan in op de website!