De nieuwe politie-CAO is een feit; het eerste gevolg was afgelopen maand zichtbaar op de salarisstrook. Een mooi moment om het belang van de vakbonden bij de totstandkoming van dat afsprakenpakket nog eens te onderstrepen. Ik heb op dat punt enig recht van spreken, want ik was (nauw) betrokken bij de politieacties – net als gelukkig veel andere collega’s.

Eén ding staat als een paal boven water: zonder de maandenlange inzet van de politiebonden – zowel het vrijwilligerswerk van talloze leden als de professionele inspanningen van de werkorganisaties – zou voor politiemedewerkers een volstrekt waardeloze CAO uit de bus zijn gekomen. Mag ik jullie even herinneren aan de inzet van de werkgever, eind 2014: ‘Zegt u maar waar u wilt versoberen en bezuinigen, dan vertel ik u daarna hoeveel geld ik voor een loonsverhoging beschikbaar heb.’

Acht maanden acties

Dit uitgangspunt was voor de vier politiebonden onacceptabel en dus braken ze na amper anderhalve maand de ‘onderhandelingen’ af en gingen actievoeren voor (om te beginnen) een fatsoenlijk CAO-aanbod van de werkgever. Acht maanden van onophoudelijke en vaak zeer mediagenieke ‘politieacties’ volgden. Na de massademonstratie van 7.000 collega’s in Den Haag op 16 september besloten minister Van der Steur en het kabinet voldoende concessies te doen om de bonden weer aan de onderhandelingstafel te krijgen.

Het resultaat is een CAO die zeker nog het nodige te wensen overlaat – dat is altijd het geval na onderhandelingen – maar van de ‘budgetneutrale’ variant die minister Opstelten voor ogen stond is in ieder geval niets terechtgekomen.

Vakbondswerk kost geld!

Wat ik graag wil benadrukken is dat collectieve acties niet uit de lucht komen vallen. Zij worden sinds jaar en dag mogelijk gemaakt door de leden, het bestuur en de werkorganisaties van de politievakbonden. Deze bonden bestaan dankzij de inzet en niet te vergeten de inleg van hun leden. Met andere woorden: het bestaan van de bonden kost geld!

Stevige achterban

Gelukkig is het merendeel van de politiemedewerkers aangesloten bij een politievakbond en zijn velen bereid binnen hun vereniging vrijwilligerswerk te doen. Dat maakt het mogelijk dat onze professionele onderhandelaars namens hen grote (politieke) druk kunnen uitoefenen op de werkgever. Een druk die kennelijk (en helaas) telkens weer noodzakelijk is. Je moet er niet aan denken wat er zou gebeuren als de politiebonden een minder stevige achterban hadden. Dat minister van der Steur zou kunnen zeggen: ‘Leuk al die eisen, maar namens wie zit u hier eigenlijk?’ In die situatie zou een budgetneutrale CAO zonder twijfel niet ver weg zijn.

In de schoot geworpen

De afspraken in een politie-CAO gelden voor alle collega’s en niet exclusief voor bondsleden. De collega’s die niet bij een vakbond zijn aangesloten en de collega’s die niet meedoen aan vakbondsacties ‘krijgen’ de resultaten dus in de schoot geworpen. Ik vraag me al jaren af of dat bij deze collega’s niet leidt tot morele jeuk? Dat kan toch haast niet anders?

De eerste en de beste!

Ik stel het volgende voor: spreek collega’s die nog geen lid zijn van een vakbond aan op deze morele jeuk. In mijn visie heb je daar als medefinancier van zijn/haar CAO het volste recht toe. Roep ze op om solidair te zijn en ook vakbondslid te worden. Het zal niemand verbazen dat ik iedereen aanbeveel dan ook meteen te kiezen voor de beste politiebond die er is, namelijk de Nederlandse Politiebond NPB!

U kunt als gast geen reactie geven op artikelen. Bent u lid log dan in op de website!